Allah (c.c)'ın insan beyninde yarattığı en büyük sırlardan biri hafızadır. İnsan her gün yeni bir güne başladığında, farkında olmadan, öğrendiği ve yaşadığı herşeyi hatırlamanın rahatlığını yaşar. Günün her anında, sahip olduğu hafızasından yararlanır. Gün boyu hafızasına yeni bilgiler yükler, gerekli olduğunda bunları hatırlar ve kullanır. Hemen her insan, daha önceden gördüğü binlerce yüzü ve işittiği sesi hatırlayabilir. Bunun yanısıra kendisine sorulan pek çok soruya son derece kolay ve hızlı cevap verir.

Hafızanın en önemli özelliği, hafızada saklanan bilgilerin istendiği anda bir saniye bile gecikmeden "bulunabilmesi"dir. İnsanın senelerce önce yaşadığı bir olayın hafızasında hiçbir eksiklik olmadan durması ve insanın bu olayı düşündüğünde şu anda yaşıyor gibi gözünün önünde canlanması, hafızadaki olağanüstü bir özelliği gözler önüne sermektedir.
Peki bunca bilgi, insan vücudunun neresinde gizlidir? Yaşanan her an, beyinde nasıl saklanmaktadır? Bir insanın ortalama 60 sene yaşadığı düşünülürse, geçen onca senede yer alan her anın, beyinde bir yerde kaydedilip, saklanması mümkün müdür?

Bu sorulara cevap arayan pek çok bilim adamı tarafından, hafıza konusunda farklı teoriler öne sürülmüştür. En yaygın teoriye göre, hafızamızdaki bilgiler, beynin içindeki hücrelerde depo edilmektedir. Her hücre, sınırlı miktarda bilgi içerir. Bir başka deyişle, bir et parçasının içinde bilgi depo edilmektedir. Üstelik bu mucizevi olay cereyan ederken, bir de hücrelerin içindeki bilgiler, ihtiyaç duyulduğu anda anında bulunup zihinde canlanmakta, bu süreç esnasında ise hiçbir bekleme yaşanmamaktadır. Kısacası, insan hafızası, bir et yığını olan beynin çapının çok ötesinde işler başarmaktadır.

Ancak insan beynine bakıldığında, sadece sinir ağlarından ve kan damarlarından oluşan bir kütle ile karşılaşılır. Daha detayına inip mikroskopla incelendiğinde ise en fazla görülebilecek şey, sinir hücreleridir. Bu gerçeklerden de anlaşıldığı gibi hafıza ile ilgili fiziki sebeplerin açıklaması elbetteki tatmin edici değildir. Çünkü fosfor, yağ ve proteinlerden oluşan nöronların mutluluk, üzüntü, görme, işitme gibi kavramları yaşayabilmesi imkansızdır. Tamamı sinir hücrelerinden ve sinir hücresi bağlantılarından oluşan bir "et parçası"nın konuşmayı, okuma yazmayı, matematiği, fiziği ya da çok karmaşık bir bilgisayar programını öğrenmesi de elbetteki şaşırtıcıdır.

Bir "et parçası"nın içindeki ancak elektron mikroskobu ile görülebilen hücrelerde koku, ses, düşünce ve görüntü gibi sayısız bilginin saklanması ancak olağanüstü ve metafizik bir müdahalenin eseri olabilir. Ya da bir başka deyişle, söz konusu bilgileri saklayan ve hisseden varlık, bir "et parçası"ndan çok daha ötede, çok daha farklı bir varlık olmalıdır. Bu varlık ise beyin değil, insanın "ruhu"dur.

Nitekim Bertrand Russel, bu konu ile ilgili olarak şunları söyler: